Yasadışı Sanat: UMUTLU OLMAK

Benim bir hayalim var...

Şimdi sabahın bu saatinde kalkıp da hiç gündemden bahsetmeyeceğim açıkçası. Yüce divana gidilsin mi gidilmesin mi, “eğer ben gidersem bildik...

Devamı »

Bir düşbazın evi ve kahvaltı sofrası...

21:52 Literatür Adası 0

<div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Sabah erkenden kalkmışım yine.. Bahçeye bakan  salon kapısını sonuna kadar açıyorum, içeriye mis gibi çiçek kokuları doluyor. Çayın altını yakıyorum, koyuyorum hafiften bir müzik. Seçmiyorum müziği, akşamdan kalan Pera Klasikleri var cd-çalar'da, biliyorum...</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 17px;"><br /></span><span style="font-size: 13pt;"></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7L2oyeUrXAto8MwmJWYfjx7NdTzXBLWEgkly5bxgzSG_h8IXWShRfwdlrzDPmCRUm8Yxs8f-QQ5ZzF4mJ2NQNCMYdxZqW9TvlLso3tmEz4WOc2n7ZVasRvqwzL90hRnWI_N8ygE7hmsC5/s1600/kahvalt%C4%B1-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="171" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7L2oyeUrXAto8MwmJWYfjx7NdTzXBLWEgkly5bxgzSG_h8IXWShRfwdlrzDPmCRUm8Yxs8f-QQ5ZzF4mJ2NQNCMYdxZqW9TvlLso3tmEz4WOc2n7ZVasRvqwzL90hRnWI_N8ygE7hmsC5/s1600/kahvalt%C4%B1-1.jpg" title="gündüz düşleri" width="320" /></a></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Bahçeye bakan mutfak balkonundaki bambu masayı hazırlamaya başlıyorum. Topladığım vişnelerden yaptığım vişne reçelini, kızılcıklardan yaptığım kızılcık marmelatını, kayısılardan yaptığım kayısı reçelini koyuyorum süslü seramik tabaklarıma. </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;">  </div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Ege köylülerinin kendi çizdikleri kalamata zeytinleri diziyorum sonra cam bir tabağa..  Bahçemden ellerimle topladığım taze domateslerin üzerine yine kendi topladığım taze kekiklerden ilave ediyorum ve elbette ki sızma zeytinyağı ile şenlendiriyorum bu cezbedici tabağı..</span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaFvXK5BzRY8KjmvW2Sfosg_A6dvtJ49cAvbZu6aDNHlBNcJ42rdQPJX1KCdS2jvgHMDhe9lw4S8KC4c3XSgE0Eyu7YUQPx25dXkm7pQJVO0RG4X0RTSce9a8qnt6PWnOmPkN_4iT06PgF/s1600/evim-8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhaFvXK5BzRY8KjmvW2Sfosg_A6dvtJ49cAvbZu6aDNHlBNcJ42rdQPJX1KCdS2jvgHMDhe9lw4S8KC4c3XSgE0Eyu7YUQPx25dXkm7pQJVO0RG4X0RTSce9a8qnt6PWnOmPkN_4iT06PgF/s1600/evim-8.jpg" title="evim çiçeklerle donatılmış olmalı" width="320" /></a></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Körpecik çıtır biberleri de koyuyorum minik camdan bir tabağa.. Kaynamakta olan çaydan yayılan nefis bargamot kokusu geliyor burnuma, gidip demliyorum çayımı.. Artık ekmekleri kızartabilirim diye düşünüyorum. Gerçek köy ekmeğinin kızarmaya başladığında etrafa yaydığı koku resmen iştahımı daha da artırıyor.</span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7PgLFyBokW_KpX0-VOLGV78y3Ou5pgNOYcIz7m1OL-WGzMh-PD5AqewPybp9BGbyhMZ-zQOS_INklWDR0AndtCN77h5Zu4JjJe-iAztIBu7rPv4DRjsQxFB6EFGs9zhwY7v51OGCWIakA/s1600/evim-5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7PgLFyBokW_KpX0-VOLGV78y3Ou5pgNOYcIz7m1OL-WGzMh-PD5AqewPybp9BGbyhMZ-zQOS_INklWDR0AndtCN77h5Zu4JjJe-iAztIBu7rPv4DRjsQxFB6EFGs9zhwY7v51OGCWIakA/s1600/evim-5.jpg" title="yemyeşiller içinde bir ev istiyorum" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Masaya şöyle bir bakıyorum ve Cemal Süreya geliyor yine aklıma: </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;">“<span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><i>Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem, ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı</i></span></span><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">”</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"> <span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">diyor, her zaman der zaten.. Sonra gülümsüyorum kendi kendime, Edip Cansever'den de bir dize aşırıyorum çünkü:</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> <i>“...Masa da masaymış ha, bana mısın demedi bu kadar yüke...”</i></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><i><br /></i></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBsYvTAT2ap3bt0NU6dX8tnSEaAlFgjQnZSMfCxTZFIsSDNsEUZDjWATr65qarouS1_zuJU3qPlSv9YTVItcKTHd-zbTZc4m-WziV8jw34A6H_-B-uhrrPjZfH-HuKOGuTKXlgeLlPMYZD/s1600/evim-6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="214" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBsYvTAT2ap3bt0NU6dX8tnSEaAlFgjQnZSMfCxTZFIsSDNsEUZDjWATr65qarouS1_zuJU3qPlSv9YTVItcKTHd-zbTZc4m-WziV8jw34A6H_-B-uhrrPjZfH-HuKOGuTKXlgeLlPMYZD/s1600/evim-6.jpg" title="evim öyle huzurlu ki.." width="320" /></a></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Sevdiklerimi uyandırıp neşeli bir kahvaltıya başlayacağım az sonra. Kahvaltı bitince kaldığım yerden devam edeceğim kitabımı yazmaya. İşe gitme derdim yok nasıl olsa, ohh keyif işte böyle bir şey..</span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUPMXNBeJW8nXZkiNNsEFU80qimkPjsTlHGbo0mk5XVjrqSJqAnwJ3veK5CpYQwUDWjwyXgJGhFxQcgNOiQWHdb4bK3nIruKIKxbcdKeMTio6lCk3DkrtJzkySw9At4Qm_PzGpSNhcAOJX/s1600/evim-3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUPMXNBeJW8nXZkiNNsEFU80qimkPjsTlHGbo0mk5XVjrqSJqAnwJ3veK5CpYQwUDWjwyXgJGhFxQcgNOiQWHdb4bK3nIruKIKxbcdKeMTio6lCk3DkrtJzkySw9At4Qm_PzGpSNhcAOJX/s1600/evim-3.jpg" title="evim şirin mi şirin.." width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBsYvTAT2ap3bt0NU6dX8tnSEaAlFgjQnZSMfCxTZFIsSDNsEUZDjWATr65qarouS1_zuJU3qPlSv9YTVItcKTHd-zbTZc4m-WziV8jw34A6H_-B-uhrrPjZfH-HuKOGuTKXlgeLlPMYZD/s1600/evim-6.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;">Bir düşbazım ben; huzurlu ve mutlu imgelerin peşinden giden, aynı görüntüleri senelerce hiç bıkmadan ve hiç yorulmadan hayalinde canlandıran iflah olmaz bir düşbazım..</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Seviyorum bu hallerimi, beynimin içinde ikinci bir dünya olmasını, “paralel dünyalar”da uçarak dolanmayı çok ama çok seviyorum.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRHpKWCVbcJLFM04wTcchRppbmRzQaY2lIHdx9DnUhChDeJj6_Q_-gqQ-WV36Ku_JrnV5hqQKi606_-DMI3bwhCxJL4PASl14jrey0H_AHSZew8ILylhUyjVyx8xogfEQUh_9qwVhleoaP/s1600/evim-7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRHpKWCVbcJLFM04wTcchRppbmRzQaY2lIHdx9DnUhChDeJj6_Q_-gqQ-WV36Ku_JrnV5hqQKi606_-DMI3bwhCxJL4PASl14jrey0H_AHSZew8ILylhUyjVyx8xogfEQUh_9qwVhleoaP/s1600/evim-7.jpg" title="house değil home :)" width="320" /></a></span></span></div><br /><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> </span></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Bahçeden bir erik aşırıp kaldığım yerden devam ediyorum hayata..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;">  </div><br /><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Herkese kahvaltı mutluluğunda kocaman bir “Günayyyydınnn!” diyesim geliyor bu sabah..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhf8NQXddy156z6HVPnOY6Lt-JJ1TlzbKqahVLuwEEbnsUFjLLu02XaxsI3jNCDlX2kft8_rrW-_s3BCl-AVcuZVuxYlPmNjKK5V6if4mb1I0lCXHjdWsI180THXoYN9wDrm0sy3sUxchsh/s1600/evim-4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhf8NQXddy156z6HVPnOY6Lt-JJ1TlzbKqahVLuwEEbnsUFjLLu02XaxsI3jNCDlX2kft8_rrW-_s3BCl-AVcuZVuxYlPmNjKK5V6if4mb1I0lCXHjdWsI180THXoYN9wDrm0sy3sUxchsh/s1600/evim-4.jpg" title="huzurlu şato" width="320" /></a></div><br />

bahçeli ev doğa sevgisi düşbaz hayalimdeki ev rüya evi rüyalarımın evi UMUTLU OLMAK Bir düşbazın evi ve kahvaltı sofrası...

Sabah erkenden kalkmışım yine.. Bahçeye bakan salon kapısını sonuna kadar açıyorum, içeriye mis gibi çiçek kokuları doluyor. Çayın altını y...

Devamı »

5 mayıs, 6 mayıs, hıdrellez ve yaşama dair..

23:41 Literatür Adası 0

<div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Masalları da severim, efsaneleri de. Çocuksu tarafım coşar, mutlu olurum, hayaller kurarım hikayelerde kaybolurken..</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"> <span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Dün de Hıdrellez'di. Hızır ve İlyas peygamberler ölümsüzlüğe erdikleri bu gün buluşacak, bahar gelecek, doğa coşacak, gül ağacının altına çizilen dilekler kabul olacaktı..</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 17px;"><br /></span></span><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"></span></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_2leSGdIDPTlNEu4CD3CEQEAPJfEVkudAWENeHBUa9PvuCp35r6cxARvKWfDld_yLFEUcDQhgd3odRavshM7X3_fSRjclmP8Rdn-CX3eMH4yAOIWtkcS0ICXOIF_Pvd6AE2zFQ19JWJX9/s1600/hydrellez-11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="gul cicek" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_2leSGdIDPTlNEu4CD3CEQEAPJfEVkudAWENeHBUa9PvuCp35r6cxARvKWfDld_yLFEUcDQhgd3odRavshM7X3_fSRjclmP8Rdn-CX3eMH4yAOIWtkcS0ICXOIF_Pvd6AE2zFQ19JWJX9/s1600/hydrellez-11.jpg" title="hidrellez gulum" width="294" /></a></span></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></span></div><br /><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Ben de dün, belki de hayatımda ilk kez bu kadar içtenlikle hıdrellez coşkusuna kapıldım, gittim küçük bir gül ağacı aldım küçücük balkonuma.. Yazdım çizdim dileklerimi küçük bir kağıda, elbette  uğur parasını da unutmadım. Güzel ağacımın dibine bir güzel yerleştirdim çizdiğim hayallerimi. Rivayetlere göre sabah eğer gül ağacı ıslaksa dilekler kabul olacaktı. Dün gece yağmur yağdı çok çok. Çünkü Hızır ve İlyas buluştuklarında sevinçten ağladılar ve bulutlar da onlara eşlik etti. Bu demektir ki İstanbul'da dilenen dilekler kabul oldu...</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 17px;">Ne güzel..</span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoDpCS_58Lg5MoGyUa32ZDJ4vnxUvDowy211tqN8fSysuEBgZd1XO1dco3fWyWmoXegTJhi6g4dw1nlhlH2ZniOJ78bW4Uao1pINBUdQ_P4OCn7F_QEK0JKt0DfE6ZOEPcejAAdp-qiER5/s1600/hydrellez-22.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img alt="hidrellez" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjoDpCS_58Lg5MoGyUa32ZDJ4vnxUvDowy211tqN8fSysuEBgZd1XO1dco3fWyWmoXegTJhi6g4dw1nlhlH2ZniOJ78bW4Uao1pINBUdQ_P4OCn7F_QEK0JKt0DfE6ZOEPcejAAdp-qiER5/s1600/hydrellez-22.jpg" title="hidrellez coskusu" width="184" /></a></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 17px;"><br /></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Aslında masallarda yaşamak ne kadar güzel.. Gökten üç elma düşmesi, bu elmalarla birlikte dileklerin kabul olması. Sevgiyle verilen bir öpücüğün kurbağayı yakışıklı bir prense dönüştürmesi, kötü kalpli üvey annelerin masalların sonunda hep kaybetmesi, iyi yürekli kül kedilerinin prenses olması.. </span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Andalus, serif;"><span style="font-size: 13pt;"><i>Hızır ve İlyas hikayesi de böyledir. Ölümsüzlük suyu ab-ı hayatı aramaya çıkarlar bir gün. Deniz kenarında yemek yiyecekleri vakit,  sıçrayan su ile önlerindeki kurutulmuş balığın canlandığına şahit olurlar. Ab-ı hayatı bulmuşlardır... </i></span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Andalus, serif;"><span style="font-size: 13pt;"><i>İşte tam da bu anda bir melek gelir ve kulaklarına sonsuza dek yaşayacaklarının müjdesini fısıldar. O saatten sonra artık Hızır karada, İlyas ise denizde ihtiyacı olanlara yardım etme görevini üstlenmiştir. Denizlerin ermişi İlyas ile karaların ermişi Hızır, her sene aynı gün, yani 6 mayısta gökyüzünde buluşurlar.. İşte bu buluışmanın sonunda dünyaya baharla birlikte bereket gelir, gül ağacını dibine çizilen dilekler kabul görür. </i></span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Andalus, serif;"><span style="font-size: 13pt;"><i><br /></i></span></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0KuWOqlxClbkb7CbOgPzRwCZNdj0iQxfI-GHRoqFgNDdm4OnY4ieoXNZVI9IKHhm4ey_zXOS3pZVYTMAjz9wbKxzarkOGukhCaFNqBwGA6K3wi5Ahqn9AzMj97sjNt2wqyt-w8QHjnYEQ/s1600/hydrellez+-44.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0KuWOqlxClbkb7CbOgPzRwCZNdj0iQxfI-GHRoqFgNDdm4OnY4ieoXNZVI9IKHhm4ey_zXOS3pZVYTMAjz9wbKxzarkOGukhCaFNqBwGA6K3wi5Ahqn9AzMj97sjNt2wqyt-w8QHjnYEQ/s1600/hydrellez+-44.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Bu içimizi ısıtan hikayeye, tam da 6 mayıs 1972'de gölge düşürür kara yürekli insanlar. Deniz, Yusuf, Hüseyin adındaki üç gencecik karanfilin boynuna yağlı ilmeği geçirirken bu kara yürekliler,  mutlaka bir aksilik olmuştur Hızır ve İlyas'ın buluşmasında.. </span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Masalların mutlu sonla bitmesi gerekir çünkü!</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"> “<span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Baba” der Deniz mektubunda “annemi teselli etmek sana düşüyor!” </span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İşte hayat bazen böyledir.. Kötü kalpli cadılar zaman zaman istediklerini yaparlar..</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">5 mayıs 2014 günü, tam da Hızır ve İlyas'ın buluşacakları gecenin gündüzünde o kara yürekli insanlar, meclis kürsüsünde kendilerini aklama komedisini oynayacaklardır.. </span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Hiçbir masalda kötüler kazanmaz oysa ki!</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE5lfScKx8TAylBo6AIF8w0a4xb3WU0Y0KEhGR03gEVF1i56P8snYdhl5Z9Z-7RlhZjIXJAuf3Ju2e0xFU8gxLLkyORDnyJ17l0BSHj4q2Ayft9Uo4BATJ8vK6iLJ-T87GTzgIXh6tDPec/s1600/hydrellez-33.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="gonca" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiE5lfScKx8TAylBo6AIF8w0a4xb3WU0Y0KEhGR03gEVF1i56P8snYdhl5Z9Z-7RlhZjIXJAuf3Ju2e0xFU8gxLLkyORDnyJ17l0BSHj4q2Ayft9Uo4BATJ8vK6iLJ-T87GTzgIXh6tDPec/s1600/hydrellez-33.jpg" title="gul goncasi" width="214" /></a></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Onlara aldırmadan, yürekten inanarak astım dileklerimi gül ağacının dibine..</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Çünkü kötülerin öyle ya da böyle kaybedeceklerine, iyilerin bir şekilde kazanacağına inanmak istiyorum.. Aslında inanıyorum da..</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İyi yürekli insanların mutlu olduğu masalları çok seviyorum.. </span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Bu kadarına hakkım var..</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm; text-align: center;"><span style="color: black;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Çocukcasına, sevgiyle, hem de tüm kalbimle..</span></span></span></div><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm;"><br /><br /></div><br /><div style="border: none; line-height: 0.61cm; padding: 0cm;"><br /><br /></div>

5 mayıs, 6 mayıs, hıdrellez ve yaşama dair..

6 mayıs 6 mayıs 1972 bahar bayramı DOĞAÇLAMALAR gül ağacının altında dilek tutmak GÜNÜN KONUSU HIDRELLEZ UMUTLU OLMAK 5 mayıs, 6 mayıs, hıdrellez ve yaşama dair..

Masalları da severim, efsaneleri de. Çocuksu tarafım coşar, mutlu olurum, hayaller kurarım hikayelerde kaybolurken.. Dün de Hıdrellez'd...

Devamı »

İzmir'den boyoz geldi, evde bir bayram havası..

22:30 Literatür Adası 0

<table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9IkDii7i-KBT0BFiYGu_sQBWsTV22fGryLa5t7Hv9MUeKfEH9rguFoUOEGPFHImMr_K0Jk-QZFPXE8q-IXM8Vr64Zg0Ne8iYuqkr8c13ML9f5Kp0VrQq4oYv4oi7rOiBPwi6KGM6KsAVm/s1600/boyoz-22.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img alt="boyoz ve İzmir" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9IkDii7i-KBT0BFiYGu_sQBWsTV22fGryLa5t7Hv9MUeKfEH9rguFoUOEGPFHImMr_K0Jk-QZFPXE8q-IXM8Vr64Zg0Ne8iYuqkr8c13ML9f5Kp0VrQq4oYv4oi7rOiBPwi6KGM6KsAVm/s1600/boyoz-22.jpg" title="boyoz" width="311" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Boyoz kutusunu açınca mutluluk saçıldı etrafa..</td></tr></tbody></table><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Dün, tam da öğle yemeğine çıkacakken kargo getirdi boyozleri. Poşetin dışından bile geliyordu kokuları burnuma. </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> Aslında bencil biri değilimdir, paylaşmayı severim. Ama ne yalan söyleyeyim; dün öyle olmadı. Kaptığım gibi kutuyu, hızlıca gittim eve. Çünkü boyozdü söz konusu olan, alelade bir börek değildi ki!  Boyoz demek İzmir demekti, İzmir demekse geçen yıllar, anılar, bir sürü şey demekti. Açsaydım boyoz kutusunu iş yerinde, belki de beğenmeyeceklerdi İzmir'e gönlü düşmemiş olanlar. </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> “B<i>u biraz fazla yağlı, ığykk</i>”</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> diyeceklerdi muhtemelen ve boyoz küsecekti.. Dedim ya, o bir yiyecek değildi, bu eziyeti yaşamamalıydı. Açmadım boyozleri ben de iş yerinde;  gönderen sevgili  dostum Demet'e coşku içinde teşekkür ederken dediğim gibi hızlıca eve gittim. Kutuyu açtım, hiç ısıtmadan yedim ayaküstü iki tanesini. O anda mutluluk hormonlarım sanki cisimleşmiş, gözle görünür hale gelmişti desem abartmış olmam sanırım. O anda ne kilo derdi, ne diyet ne başka şey vardı kafamda..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> Sadece İzmir'in imbatı eksikti... </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Geçenlerde yine ansızın boyoz özlemim kabarmış ve Facebook sayfama boyoz resmi koyarak “A<i>hh, olsa da yesek</i>” yazmıştım. Blogosfer'den arkadaşım Sevgili Gülşah Hanım, “<i>ben getireyim</i>” demişti tüm içtenliğiyle sağ olsun.. Aslında otobüs saati uysaydı, hem kendisiyle tanışırdım, hem de seve seve kabul ederdim boyoz teklifini.. Dedim ya, boyoz bir börek değil çünkü, boyoz İzmir'in ta kendisi benim gözümde.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><h2 class="western" style="text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;">Boyoz da ne ola ki demeyin, o tarifsiz bir lezzet</span></h2><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;">1400'lü yıllarda Türkiye'ye göç eden Seferad'lar getirmişler İspanya'dan boyozu. Tabii ki sadece İzmir'e değil, İstanbul'a da, Anadolu'nun başka yerlerine de götürmüşler beraberlerinde kültürlerinin parçası olan bu tarifi. Ama bir tek İzmirliler benimsemiş bu tadı, dolayısyla İzmir'de ticari ürün olmuş boyoz, zaman içinde de İzmirlileşmiş.. Boyozcu Avram Usta'ymış İzmir'lilere boyozu sevdiren.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İspanyolca küçük ekmek anlamına gelen “bolloz” müş asıl adı, çift -L- İspanyolca da -Y- diye okunurmuş, yani onlar da -boyos- dermiş bu lezzetli yiyeceğe.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> İnternetteki tariflere aldanmayın bence, evde kolay kolay yapılacak bir şey değil çünkü boyoz. Bir videosunu görmüştüm, küçücük hamuru ellerinde savura savura, mermer tezgaha çarpa çarpa, oklava merdane olmadan incecik ve kocaman, ama cidden kocaman bir yufka haline getirerek yapıyorlar bu böreği.. Öyle her yiğidin harcı değil yani boyoz yapmak.. </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İzmir'e gidecek, deniz kenarında bir çay bahçesinde yiyeceksiniz boyozu. Yanında sıcacık bir çay, elbette haşlanmış katı yumurta ve sevdiğiniz bir  dostunuz, yüzünüzde imbatın serinliği, sokaktan geçen güzel ve kendine güvenli İzmir'li kızlar olacak.  Bir yerlerden "<i>gevreeekçii, taze  gevrekleeerim vaar!</i>" diye sesler gelecek kulağınıza..  Hatta üşenmeyip ardından Kemeraltı'nda közde sakızlı kahve içeceksiniz... Başka türlü çıkmaz boyoz keyfi; börek yemek isterseniz zaten boyozle işiniz olmamalı..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxybNh1v4k5l1GbPcNUAw0zaYzgHDsSHNToi2G0W71cj7FCiNvXQj5B6lCJLm3hXG2MK71l0DBYPnkXJu1OgPqtWLlnuY8DpiYipUI46KuWXJU9BevnD36m2YifVb23NTHW3jy_U9Qlol6/s1600/boyoz-11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img alt="boyozler" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxybNh1v4k5l1GbPcNUAw0zaYzgHDsSHNToi2G0W71cj7FCiNvXQj5B6lCJLm3hXG2MK71l0DBYPnkXJu1OgPqtWLlnuY8DpiYipUI46KuWXJU9BevnD36m2YifVb23NTHW3jy_U9Qlol6/s1600/boyoz-11.jpg" title="boyoz sevmek, İzmirli olmak demektir." width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Bu sabah kahvaltım böyleydi..</td></tr></tbody></table><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İstanbul'a ilk geldiğim yıllarda şekerli kürt böreğini görünce şaşırmış, boyozun yokluğuna ise hiç alışamamıştım. O zamanlar anlamıştım her yerin kahvaltı kültürünün farklı olduğunu. Kahvaltı ise mutluluk demekti Cemal Süreya'nın en sevdiğim şiirinde söylediği gibi..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> Ne demişti: </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">" <i><b>Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem, Ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı” </b></i></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">değil miydi o kocaman anlam içeren kısacık şiir..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;">Biz İzmir'deyken üzerine şeker dökülen börek bilmezdik, aslında açma da bilmezdik, simit de bilmezdik.. Bizim uzun sade böreklerimiz vardı,  boyozlerimiz vardı haşlanmış katı yumurtayla birlikte satılan, kumrumuz vardı ve elbette bir de gevreğimiz ..</span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;">Bakmayın böyle içtenlikle İzmir'den söz edişime, İzmir'de doğmadım ben.. Ama yıllarca yaşadım bana göre  kutsal olan o şehirde. İzmir'de yaşayan, boyozun değerini bilen herkes tıpkı benim gibi kendini İzmir'li sayar zaten, kalpleri Ege'de kalanlarız biz. Hayalimizde Ege'nin sahil kasabalarından birinde yazarak çizerek yaşlanmak vardır. Ev yapımı kırma zeytin görünce dayanamaz, gördüğümüz bütün otları zeytinyağı-limon-sarımsak üçlüsüyle harmanlayıp yemek isteriz. Haa bir de bayılırız Yunan müziklerine..</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Şimdi İzmir'de olmak vardı...</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">.....................</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 17px;">İzmirliler, değerini bilin şehrinizin; sevgilerim size gitsin bugün de..</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 0.61cm; margin-bottom: 0cm;"><br /></div><br /><div align="JUSTIFY" style="border: none; line-height: 0.61cm; margin-bottom: 0cm; padding: 0cm;"><br /></div>

boyoz boyoz nedir İzmirli olmak kahvaltı küçük mutluluklar mutluluk UMUTLU OLMAK İzmir'den boyoz geldi, evde bir bayram havası..

Boyoz kutusunu açınca mutluluk saçıldı etrafa.. Dün, tam da öğle yemeğine çıkacakken kargo getirdi boyozleri. Poşetin dışından bile geliyord...

Devamı »

RUH DETOKSUNDAYIM..

22:38 Literatür Adası 0

<div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Bir süredir ülke gündeminde, politik dünyada neler olup bittiğinden uzağım. Aslında tam uzak da değilim ama detayları bilmiyorum diyelim. Öyle bir hafifledim ki anlatamam.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Mesela Anayasa Mahkemesi başkanının zehir zemberek açıklamalar yaptığını ve bunun üzerine başbakanın toplantıyı terk ettiğini bir haber başlığı olarak biliyorum, detayları ile hiç ilgilenmiyorum..  Birileri çıkıp basın açıklaması yapıyor, ama gerçekten de ne dinliyorum ne de okuyorum o saçmalıkları, ruhumun detoksa ihtiyacı var çünkü..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDhy2-bnsnNZ5xhHF3AV16fswyhyphenhyphenqn_3B6TmqvBNTEixgC1g3ODwCBBDO3AF6YJg0yyP2aUy7hx6PxtgchPxYlAIghKKJrwx9szJp4qkkg-7PooF8pPQkJK9ZcFY4znO8QL-in1Yb8K-b0/s1600/huzur.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="huzur" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDhy2-bnsnNZ5xhHF3AV16fswyhyphenhyphenqn_3B6TmqvBNTEixgC1g3ODwCBBDO3AF6YJg0yyP2aUy7hx6PxtgchPxYlAIghKKJrwx9szJp4qkkg-7PooF8pPQkJK9ZcFY4znO8QL-in1Yb8K-b0/s1600/huzur.jpg" title="peace" /></a></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Çok yaraladılar, çok kirlettiler bilinç altımızı son yıllarda. Üst perdeden konuştular, kavga ettiler. Gözümüzün içine baka baka yalanlar söylediler, bizi aşağıladılar. Birileri, gözümüzün önünde koltuk kavgası yaşarken, bunu “halk” adına yaptığını belirtmekten geri durmadı. Hangi halktı bu; ben mi, siz mi, kimdi bu yararı çokça düşünülen insan grubu? </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Daha çok kitap okuyorum son günlerde, “Paşa Gönlüm” diye eski zamanlardan kalma güzel duyguları anlatan bir dizi film başladı, onu izliyorum mesela.. Akrabalarıyla yaşadığı evden kaçıp, belki de hiç görmediği annesini İstanbul'da aramaya gelen Türkan, bir Türkan Şoray edasıyla içimi ısıtıyor. Beş parasız bir parkta otururken Paşa Dede rolündeki müthiş oyuncu  Sezai Altekin ile karşılaşıyor, Paşa Dede ısrar ediyor ve O'nun konağında yaşamaya başlıyorlar birlikte.  Paşa Dede Türkan'ı çevresine “torunum” diye tanıştırıyor. Düşünsenize bu devirde, böyle bir olayın yaşanması gerçek bir masal gibi geliyor kulağa.. Politikacıların nefret kokan acı söylemleri sonrasında eski zamanlardan süzülüp gelen, insan sevgisi dolu masal izlemek, gerçek bir arınma yaratıyor ruhumda..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Çok değil yirmi gün öncesine kadar akşamları tartışma programlarını izleyerek geriliyordum boşu boşuna.. Ne gerek var ki bütün bunlara, neden sinirlerimi bozayım ki dedim sonra birdenbire.. Açıyorum bazen belgesel kanallarını, evrende ne kadar küçük olduğumuzu görerek rahatlıyorum. Onlar da, o bizleri aşağılayan, o kendilerini dev aynasında gören tipler de küçücükler çünkü evrende..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Tavsiye ederim dostlar;  bu kirlilikten arınmak, moda deyimle 'ruh detoksu' yapmak cidden iyi geliyor..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Sevgiyle kalın..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><br /><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div>

küçük mutluluklar mutluluk Paşa gönlüm ruh detoksu UMUTLU OLMAK RUH DETOKSUNDAYIM..

Bir süredir ülke gündeminde, politik dünyada neler olup bittiğinden uzağım. Aslında tam uzak da değilim ama detayları bilmiyorum diyelim. Öy...

Devamı »