Yasadışı Sanat: küçük mutluluklar

<table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9IkDii7i-KBT0BFiYGu_sQBWsTV22fGryLa5t7Hv9MUeKfEH9rguFoUOEGPFHImMr_K0Jk-QZFPXE8q-IXM8Vr64Zg0Ne8iYuqkr8c13ML9f5Kp0VrQq4oYv4oi7rOiBPwi6KGM6KsAVm/s1600/boyoz-22.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img alt="boyoz ve İzmir" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9IkDii7i-KBT0BFiYGu_sQBWsTV22fGryLa5t7Hv9MUeKfEH9rguFoUOEGPFHImMr_K0Jk-QZFPXE8q-IXM8Vr64Zg0Ne8iYuqkr8c13ML9f5Kp0VrQq4oYv4oi7rOiBPwi6KGM6KsAVm/s1600/boyoz-22.jpg" title="boyoz" width="311" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Boyoz kutusunu açınca mutluluk saçıldı etrafa..</td></tr></tbody></table><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Dün, tam da öğle yemeğine çıkacakken kargo getirdi boyozleri. Poşetin dışından bile geliyordu kokuları burnuma. </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> Aslında bencil biri değilimdir, paylaşmayı severim. Ama ne yalan söyleyeyim; dün öyle olmadı. Kaptığım gibi kutuyu, hızlıca gittim eve. Çünkü boyozdü söz konusu olan, alelade bir börek değildi ki!  Boyoz demek İzmir demekti, İzmir demekse geçen yıllar, anılar, bir sürü şey demekti. Açsaydım boyoz kutusunu iş yerinde, belki de beğenmeyeceklerdi İzmir'e gönlü düşmemiş olanlar. </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> “B<i>u biraz fazla yağlı, ığykk</i>”</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> diyeceklerdi muhtemelen ve boyoz küsecekti.. Dedim ya, o bir yiyecek değildi, bu eziyeti yaşamamalıydı. Açmadım boyozleri ben de iş yerinde;  gönderen sevgili  dostum Demet'e coşku içinde teşekkür ederken dediğim gibi hızlıca eve gittim. Kutuyu açtım, hiç ısıtmadan yedim ayaküstü iki tanesini. O anda mutluluk hormonlarım sanki cisimleşmiş, gözle görünür hale gelmişti desem abartmış olmam sanırım. O anda ne kilo derdi, ne diyet ne başka şey vardı kafamda..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> Sadece İzmir'in imbatı eksikti... </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Geçenlerde yine ansızın boyoz özlemim kabarmış ve Facebook sayfama boyoz resmi koyarak “A<i>hh, olsa da yesek</i>” yazmıştım. Blogosfer'den arkadaşım Sevgili Gülşah Hanım, “<i>ben getireyim</i>” demişti tüm içtenliğiyle sağ olsun.. Aslında otobüs saati uysaydı, hem kendisiyle tanışırdım, hem de seve seve kabul ederdim boyoz teklifini.. Dedim ya, boyoz bir börek değil çünkü, boyoz İzmir'in ta kendisi benim gözümde.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><h2 class="western" style="text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;">Boyoz da ne ola ki demeyin, o tarifsiz bir lezzet</span></h2><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;">1400'lü yıllarda Türkiye'ye göç eden Seferad'lar getirmişler İspanya'dan boyozu. Tabii ki sadece İzmir'e değil, İstanbul'a da, Anadolu'nun başka yerlerine de götürmüşler beraberlerinde kültürlerinin parçası olan bu tarifi. Ama bir tek İzmirliler benimsemiş bu tadı, dolayısyla İzmir'de ticari ürün olmuş boyoz, zaman içinde de İzmirlileşmiş.. Boyozcu Avram Usta'ymış İzmir'lilere boyozu sevdiren.</span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İspanyolca küçük ekmek anlamına gelen “bolloz” müş asıl adı, çift -L- İspanyolca da -Y- diye okunurmuş, yani onlar da -boyos- dermiş bu lezzetli yiyeceğe.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> İnternetteki tariflere aldanmayın bence, evde kolay kolay yapılacak bir şey değil çünkü boyoz. Bir videosunu görmüştüm, küçücük hamuru ellerinde savura savura, mermer tezgaha çarpa çarpa, oklava merdane olmadan incecik ve kocaman, ama cidden kocaman bir yufka haline getirerek yapıyorlar bu böreği.. Öyle her yiğidin harcı değil yani boyoz yapmak.. </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İzmir'e gidecek, deniz kenarında bir çay bahçesinde yiyeceksiniz boyozu. Yanında sıcacık bir çay, elbette haşlanmış katı yumurta ve sevdiğiniz bir  dostunuz, yüzünüzde imbatın serinliği, sokaktan geçen güzel ve kendine güvenli İzmir'li kızlar olacak.  Bir yerlerden "<i>gevreeekçii, taze  gevrekleeerim vaar!</i>" diye sesler gelecek kulağınıza..  Hatta üşenmeyip ardından Kemeraltı'nda közde sakızlı kahve içeceksiniz... Başka türlü çıkmaz boyoz keyfi; börek yemek isterseniz zaten boyozle işiniz olmamalı..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxybNh1v4k5l1GbPcNUAw0zaYzgHDsSHNToi2G0W71cj7FCiNvXQj5B6lCJLm3hXG2MK71l0DBYPnkXJu1OgPqtWLlnuY8DpiYipUI46KuWXJU9BevnD36m2YifVb23NTHW3jy_U9Qlol6/s1600/boyoz-11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img alt="boyozler" border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxybNh1v4k5l1GbPcNUAw0zaYzgHDsSHNToi2G0W71cj7FCiNvXQj5B6lCJLm3hXG2MK71l0DBYPnkXJu1OgPqtWLlnuY8DpiYipUI46KuWXJU9BevnD36m2YifVb23NTHW3jy_U9Qlol6/s1600/boyoz-11.jpg" title="boyoz sevmek, İzmirli olmak demektir." width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">Bu sabah kahvaltım böyleydi..</td></tr></tbody></table><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">İstanbul'a ilk geldiğim yıllarda şekerli kürt böreğini görünce şaşırmış, boyozun yokluğuna ise hiç alışamamıştım. O zamanlar anlamıştım her yerin kahvaltı kültürünün farklı olduğunu. Kahvaltı ise mutluluk demekti Cemal Süreya'nın en sevdiğim şiirinde söylediği gibi..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"> Ne demişti: </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">" <i><b>Yemek yemek üstüne ne düşünürsünüz bilmem, Ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı” </b></i></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">değil miydi o kocaman anlam içeren kısacık şiir..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;">Biz İzmir'deyken üzerine şeker dökülen börek bilmezdik, aslında açma da bilmezdik, simit de bilmezdik.. Bizim uzun sade böreklerimiz vardı,  boyozlerimiz vardı haşlanmış katı yumurtayla birlikte satılan, kumrumuz vardı ve elbette bir de gevreğimiz ..</span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: 'Calibri Light', sans-serif; font-size: 13pt;">Bakmayın böyle içtenlikle İzmir'den söz edişime, İzmir'de doğmadım ben.. Ama yıllarca yaşadım bana göre  kutsal olan o şehirde. İzmir'de yaşayan, boyozun değerini bilen herkes tıpkı benim gibi kendini İzmir'li sayar zaten, kalpleri Ege'de kalanlarız biz. Hayalimizde Ege'nin sahil kasabalarından birinde yazarak çizerek yaşlanmak vardır. Ev yapımı kırma zeytin görünce dayanamaz, gördüğümüz bütün otları zeytinyağı-limon-sarımsak üçlüsüyle harmanlayıp yemek isteriz. Haa bir de bayılırız Yunan müziklerine..</span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Şimdi İzmir'de olmak vardı...</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">.....................</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm; text-align: center;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 17px;">İzmirliler, değerini bilin şehrinizin; sevgilerim size gitsin bugün de..</span></span></div><div align="JUSTIFY" style="line-height: 0.61cm; margin-bottom: 0cm;"><br /></div><br /><div align="JUSTIFY" style="border: none; line-height: 0.61cm; margin-bottom: 0cm; padding: 0cm;"><br /></div>

Boyoz kutusunu açınca mutluluk saçıldı etrafa.. Dün, tam da öğle yemeğine çıkacakken kargo getirdi boyozleri. Poşetin dışından bile geliyord...

Devamı »

<div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Bir süredir ülke gündeminde, politik dünyada neler olup bittiğinden uzağım. Aslında tam uzak da değilim ama detayları bilmiyorum diyelim. Öyle bir hafifledim ki anlatamam.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Mesela Anayasa Mahkemesi başkanının zehir zemberek açıklamalar yaptığını ve bunun üzerine başbakanın toplantıyı terk ettiğini bir haber başlığı olarak biliyorum, detayları ile hiç ilgilenmiyorum..  Birileri çıkıp basın açıklaması yapıyor, ama gerçekten de ne dinliyorum ne de okuyorum o saçmalıkları, ruhumun detoksa ihtiyacı var çünkü..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDhy2-bnsnNZ5xhHF3AV16fswyhyphenhyphenqn_3B6TmqvBNTEixgC1g3ODwCBBDO3AF6YJg0yyP2aUy7hx6PxtgchPxYlAIghKKJrwx9szJp4qkkg-7PooF8pPQkJK9ZcFY4znO8QL-in1Yb8K-b0/s1600/huzur.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="huzur" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDhy2-bnsnNZ5xhHF3AV16fswyhyphenhyphenqn_3B6TmqvBNTEixgC1g3ODwCBBDO3AF6YJg0yyP2aUy7hx6PxtgchPxYlAIghKKJrwx9szJp4qkkg-7PooF8pPQkJK9ZcFY4znO8QL-in1Yb8K-b0/s1600/huzur.jpg" title="peace" /></a></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Çok yaraladılar, çok kirlettiler bilinç altımızı son yıllarda. Üst perdeden konuştular, kavga ettiler. Gözümüzün içine baka baka yalanlar söylediler, bizi aşağıladılar. Birileri, gözümüzün önünde koltuk kavgası yaşarken, bunu “halk” adına yaptığını belirtmekten geri durmadı. Hangi halktı bu; ben mi, siz mi, kimdi bu yararı çokça düşünülen insan grubu? </span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Daha çok kitap okuyorum son günlerde, “Paşa Gönlüm” diye eski zamanlardan kalma güzel duyguları anlatan bir dizi film başladı, onu izliyorum mesela.. Akrabalarıyla yaşadığı evden kaçıp, belki de hiç görmediği annesini İstanbul'da aramaya gelen Türkan, bir Türkan Şoray edasıyla içimi ısıtıyor. Beş parasız bir parkta otururken Paşa Dede rolündeki müthiş oyuncu  Sezai Altekin ile karşılaşıyor, Paşa Dede ısrar ediyor ve O'nun konağında yaşamaya başlıyorlar birlikte.  Paşa Dede Türkan'ı çevresine “torunum” diye tanıştırıyor. Düşünsenize bu devirde, böyle bir olayın yaşanması gerçek bir masal gibi geliyor kulağa.. Politikacıların nefret kokan acı söylemleri sonrasında eski zamanlardan süzülüp gelen, insan sevgisi dolu masal izlemek, gerçek bir arınma yaratıyor ruhumda..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Çok değil yirmi gün öncesine kadar akşamları tartışma programlarını izleyerek geriliyordum boşu boşuna.. Ne gerek var ki bütün bunlara, neden sinirlerimi bozayım ki dedim sonra birdenbire.. Açıyorum bazen belgesel kanallarını, evrende ne kadar küçük olduğumuzu görerek rahatlıyorum. Onlar da, o bizleri aşağılayan, o kendilerini dev aynasında gören tipler de küçücükler çünkü evrende..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Tavsiye ederim dostlar;  bu kirlilikten arınmak, moda deyimle 'ruh detoksu' yapmak cidden iyi geliyor..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><span style="font-family: Calibri Light, sans-serif;"><span style="font-size: 13pt;">Sevgiyle kalın..</span></span></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div><br /><div style="margin-bottom: 0cm;"><br /></div>